Sytuacja uległa zmianie po pojawieniu się pierwszych systemów z GUI (Graphical User Interface – graficzny interfejs użytkownika). Po roku zaczęły pojawiać się komputery z oprogramowaniem posiadającym GUI (Windows 1.0, Alto, Macintosh). I tutaj świetne zastosowanie znalazły języki obiektowe. W oparciu o biblioteki wizualne zaczęły powstawać wszelkiej maści programy. Microsoft dzięki współpracy z IBM PC i wydaniu MS-DOS (Disco Operation System) wybił się spośród producentów oprogramowania, by później w 1985 wydać Windows 1.0 w wersji dla komputerów klasy IBM PC. Wówczas system ten nie oferował jeszcze zbyt wiele, przez co nie zyskał sławy. I choć był to system, w którym można było uruchomić kilka programów DOSowych, to jednak nie działały one wszystkie równocześnie, a były zatrzymywane na czas przełączenia okna. Nie sposób przemilczeć wprowadzonego do masowej sprzedaży urządzenia, jakim jest myszka. Windows 1.0 jak i jego następcy obsługiwał myszki. Coś, bez czego dzisiaj w świecie GUI (do budowy którego świetnie nadają się języki obiektowe) nikt sobie nie wyobraża pracy. Dzięki niej GUI obsługuje się w prosty sposób, bardzo intuicyjnie. Daje ona wielkie możliwości dla programistów. Zaczynając od ułatwienia obsługi komputera (Windows), poprzez zastosowanie w zaawansowanych narzędziach graficznych (CorelDRAW), aż po gry.
Microsoft postanowił iść dalej i wkrótce wydana została wersja 2.0 na przełomie roku 1987/1988. To, co odróżniało tę wersję od poprzedniej stało się kluczem do sukcesu. Przede wszystkim „multitasking” (wielozadaniowość), dzięki której wiele aplikacjo działało jednocześnie, w przeciwieństwie do zasady działania z poprzedniej wersji. Na scenę wkroczył też MS Word i MS Excel for Windows, za sprawą których wzrosło zainteresowanie komputerami z Windowsem do tego stopnia, że także inni producenci oprogramowania zaczęli przenosić swoje aplikacje na ten system operacyjny. Oczywiście programy te były tworzone przy użyciu obiektowych języków programowania połączonych z bibliotekami odpowiedzialnymi za wizualizację programu w „okienkach”. Dlatego też szybko powstały języki programowania obiektowego przystosowane do Windows. Bardzo powszechny stał się język Object C i C++. Języki te powszechnie wykorzystuje się także dzisiaj (np.: większość aplikacji typu Corel, Photoshop zostały napisane w C++). C++ to bardziej rozbudowana wersja C. Rozbudowana o dodatkowe możliwości przez programistów, którzy postanowili ułatwić sobie pisanie kodów. Zaowocowało to wieloma udogodnieniami. Jednym z nich są makra. Makro to krótki, nieskomplikowany program wewnętrzny, który wykonuje pewne funkcje. Makra bardzo popularne są w arkuszach kalkulacyjnych (głównie Excel). Dzięki nim wiele procesów można w dość szybki sposób zautomatyzować. Jest to niezwykle przydatne narzędzie wykorzystywane bezpośrednio przez zwykłych użytkowników, np.: w biurach. Obecnie w Excelu dostępne są także Visual Basic (ten, który był używany bardziej jako język dydaktyczny) oraz edytor skryptów. Wszystkie te narzędzia, choć mają prostą formułę, dają spore możliwości i swobodę działania.
