Program to zbiór instrukcji, które „rozumie” i wykonuje procesor. Komputer jednak ma bardzo ograniczone pole manewru, gdyż rozumie on tylko dwie kombinacje – 1 i 0. Języki programowania dzielimy na 2 poziomy – języki niskiego poziomu (np.: asemblery) i języki wysokiego poziomu (np.: C). Języki niskiego poziomu są zapisane w sposób niemal gotowy do natychmiastowej obróbki przez procesor. Jednak ich składnia jest mało intuicyjna i w praktyce trudno pisze się programy w językach niskiego poziomu. Dlatego powstała druga grupa języków – języki wysoko poziomowe. Są to języki, których składnia jest w jakiś sposób bardziej zrozumiała dla człowieka. Przykład zaciągnięty z encyklopedii www.wikipedia.pl:
| Język wysokiego poziomu C: | Język niskiego poziomu (asembler) |
|---|---|
|
Wstęp
#include <stdio.h> #include <stdlib.h> int main() { printf("Witaj świecie\n"); exit(0); } |
.file "main.c" .section .rodata .LC0: .string "Witaj \305\233wiecie" .text .globl main .type main, @function main: leal 4(%esp), %ecx andl $-16, %esp pushl -4(%ecx) pushl %ebp movl %esp, %ebp pushl %ecx subl $4, %esp movl $.LC0, (%esp) call puts movl $0, (%esp) call exit .size main, .-main .ident "GCC: (GNU) 4.1.2 20060901 (prerelease) (Debian 4.1.1-13)" .section .note.GNU-stack,"",@progbits |
Od razu widać różnicę w kodzie programu. Program ten wyświetla na ekranie monitora napis „Witaj świecie”. To, co widzimy po prawej stronie jest wynikiem kompilacji programu z języka wysokiego poziomu (w tym przypadku C) do języka niskiego poziomu (asemblera). Program ten jest zamieniany na ciąg 0 i 1 (ciąg liczb binarnych), które rozumie procesor. W ten sposób wykonywane są wszystkie obliczenia.
